menu Menu



Een verschrikkelijk einde


Introductie

Napoleon is door historici vaak afgeschilderd als een agressieve op buit beluste dictator. Die uit puur narcistische willekeur er op uit was om de alleenheerschappij binnen Europa te krijgen. Door dezelfde historici wordt daarbij Rusland uitgebeeld als het argeloze slachtoffer van de expansiedrift van de Keizer. Rusland heeft zich de afgelopen tweehonderd jaar altijd gepresenteerd als het slachtoffer van West-Europese agressie die het manhaftig heeft weten te weerstaan.

Het sprookje dat de Russen tot vandaag aan toe vertellen over het 'agressieve' Westen dat het arme vredelievende Rusland in een moment van zwakte zou willen aanvallen is flagrant in strijd met de feiten. In 1812 had Rusland wel degelijk agressieve bedoelingen.
Eén van de plannen van de Russische minister van Oorlog; Bennigsen, was om de het door hen verfoeide Hertogdom Warschau aan te vallen voordat Napoleons troepen zich zouden kunnen ontplooien, vervolgens het hertogdom te "bevrijden" en daarna aansluiting te zoeken met de Pruisen.
De Pruisen zouden dan bij succes van het Russische optreden, van partij wisselen en zich als bondgenoot van Rusland tegen Napoleon keren. Vervolgens zouden dan de Duitse bondgenoten één voor een van Napoleons zijde wijken en Rusland zou dan een formidabele positie in Europa hebben weten te krijgen.
En niet alleen in 1812 had Rusland agressieve bedoelingen! In 1916 viel Rusland Duitsland binnen om zich de oostelijke provincies toe te eigenen toen het dacht dat de Duitsers aan het Westelijk front te veel in beslag zouden worden genomen. In 1939 had een opportunistische Stalin wel degelijk offensieve plannen. Want één van de elementen van het Ribbentrop-Molotov pact betekende dat het oostelijk deel van Polen door Rusland bezet zou worden. In alle drie gebeurtenissen hebben de Russen zich op de situatie verkeken aan het kortste eind getrokken.
Uiteindelijk heeft de Russische legerleiding in 1812 geen gebruik kunnen maken van de overweldigende overmacht aan troepen die het zeker na de slag bij Borodino tot haar beschikking had. In vrijwel alle confrontaties met de coalitie tijdens de campagne van 1812 heeft Rusland militair zijn meerdere moeten erkennen in de coalitie. Ondanks een enorme hoeveelheid 'overwinningsmonumenten' die hedentendage nog overal in Rusland zichtbaar zijn, blijft het feit dat Napoleons leger is verslagen door Napoleons eigen besluiteloosheid, een voorspelbare en volstrekt falende logistiek, en de extreme winterse omstandigheden.
Niet door superieure Russische militaire operaties.
Remi 's relaas maakt deel uit van dit beknopt stukje geschiedenis.
De hoofdpersoon in het boek is een voorouder van de schrijver; Remi Remouchamps.
Het werk is gebaseerd op een aantal brieven die Remi tijdens de campagne van Napoleon in Rusland aan zijn moeder heeft geschreven.
Deze brieven zijn in het bezit van de familie en vormen de basis voor dit werk.
Remi woont in 1811 in het departement Ourthe van het door Frankrijk geannexeerde deel van de Oostenrijkse Nederlanden, in wat nu België is. Aangemoedigd door de successen van Napoleon in Italië, en Oostenrijk meldt Remi zich aan als vrijwilliger bij de Grande Armée.
Remi trekt door het door het door Napoleon gecreëerde Hertogdom Warschau en komt uiteindelijk terecht in de omgeving van een klein plaatsje; Mariampole, een kilometer of twintig ten zuiden van de Russisch- Poolse grens. Remi maakt daar deel uit van de beveiligende strijdmacht van Napoleon' s coalitie waar hij wordt ingekwartierd bij de smid Liudas Guzevicius.
Vervolgens krijgt Remi' s onderdeel daar een aanvullende opleiding die zich gereed maakt om met meer dan zeshonderdduizend manschappen uit twintig verschillende naties de grote aanvalsoorlog richting Moskou te beginnen.
Dit boek is het vervolg van "Een hoopvol begin, dat verhaalt hoe Remi wordt opgeleid in de Lancierskazerne te luik en vertelt over de meer dan tweeduizend kilometer lange tocht naar het noordoosten van het Hertogdom Warschau. "Een hoopvol begin" eindigt met de stationering van Remi in Meškučiai , als onderdeel van een beveiligende strijdmacht in het noorden van het Hertogdom Warschau. Meškučiai is in die periode een klein Pools plattelandsdorpje waar Remi een paar maanden verblijft. Hier krijgt Remi zijn aanvullende opleiding en makt zich gereed om aan de oversteek van Nemunas bij Kaunas te beginnen, als deel van de zeshonderdduizend sterke troepenmachten te beginnen aan de invasie van Rusland.



Allereerst de succesvolle opmars naar Vilnius, waar Remi een korte periode verblijft. Hij beschrijft Vilnius in de zomer van 1812, voordat hij verder trekt in oostelijke richting. Tijdens de tocht naar Moskou neemt hij deel aan de gevechten bij Vitebsk, Smolensk en vervolgens de veldslag bij Borodino, om het bezit van Moskou. Het verhaal beschrijft het korte verblijf in de omgeving van de Russische hoofdstad, waarna zijn eenheid weer in westelijke richting terugtrekt.




Tijdens de terugtocht neemt Remi wederom deel aan een aantal veldslagen: de slag bij Maloyaroslovetz, de slag bij Krasny en de overschrijding van de rivier de Berezina bij Studzjenko en Borissov.Vervolgens de verdere terugtocht en het bereiken van Vilnius als deel van het nu grotendeels vernietigde leger.




Remi verblijft een korte periode in Vilnius waar zijn ervaringen worden beschreven hoe een stad met dertig duizend inwoners het ervaart wanneer het volledig overlopen wordt door even zo veel uitgehongerde, gewonde en zieke militairen. Remi zet zijn reis voort in westelijke richting maar is vermoedelijk ergens tussen Vilnius en de grens met Pruisen, in de omgeving van het dorpje Vilkavishkis, om het leven gekomen.

Bestellen:
Het boek kan besteld worden bij Bol.com: Een verschrikkelijk einde (link volgt)